Zo’n tien jaar geleden gingen we naar Italië voor een bruiloft. Onze reisgenoten waren er al en Echtgenoot J en ik arriveerden wat later. We hadden ons losgerukt uit onze drukke banen, waren in een vliegtuig gesprongen, vervolgens in een lokale bus en we zouden opgehaald worden door onze vrienden op de plaats van bestemming. Langzaam reed de bus het pleintje van het dorp op en daar zagen we ze al zitten op een muurtje: in korte broek, op sandalen en rustig likkend aan een ijsje.

Wat een verschil in tempo! Toen we de bus uitstapten landde de kalmte ook zachtjes op ons. We propten ons met z’n vieren in een kleine fiat en reden naar de agriturismo. Het was al laat en we hadden nog niet gegeten. Toen we voorzichtig vroegen of de boer nog iets kleins te eten had, leek hij verheugd. Terwijl wij onze kamers installeerden, dekte hij een tafel op een overdekt terras met uitzicht op zijn velden. Vol trots kwam hij met een fles zelf gemaakte wijn aanzetten, brood met huisgemaakte kaas en worst. Daar zouden we al heel tevreden mee geweest zijn, maar hij kwam nog terug met een pizza met tomaat en mozzarella, een schaal anti-pasti met gefrituurde courgettebloemen, geroosterde aubergine en courgette, aardappelkroketjes, gehaktballetjes, salami en pancetta, vervolgens met drie soorten geroosterd vlees van zijn eigen vee, aardappel en aubergine en tenslotte met een meloen. Alles kwam van zijn boerderij en alles was zelf gemaakt. Het was al na middernacht en terwijl we intens tevreden wat zaten na te praten, kwam hij ook nog een fles limoncello brengen die zijn moeder had gemaakt.

Toen we een paar uur later nog wat stroef op diezelfde stoelen gingen zitten voor het ontbijt, kwam hij vrolijk aanzetten met een schaal verse, nog warme cakejes. Onze vrienden, echte zoetekauwen, stortten zich op die schaal en hebben die ochtend ongeveer niks anders gegeten, terwijl de boer ook nog vers brood serveerde met kaas, tomaten, druivenjam en kastanjepuree van zijn boerderij.

Deze zomer waren we in Brazilië, ook voor een bruiloft. En elke ochtend moest ik aan Italië denken wanneer de aardige dame in de pousada in Rio de Janeiro haar verse, nog warme cake klaarzette voor haar ontbijtgasten. Ze glimlachte breed toen ik haar met handen en voeten complimenteerde en zij probeerde me op dezelfde manier duidelijk te maken dat ze de cake elke ochtend vers bakte. Dat was te proeven! Naast de cake stond steevast een schaal fruit: ananas, guave, papaya, meloen, mango, banaan, druiven, kiwi, aardbei… Elke dag weer iets anders. Toen ik haar Engelssprekende collega vertelde over het enthousiasme waarmee we dagelijks een plak van haar cake afsneden, vertrouwde hij me toe dat alle gasten altijd zo enthousiast zijn en dat terwijl ze wel eens met readymade cakemixen werkt: ‘I guess she adds a lot of love…’

Ik had drie weken niet gekookt (met uitzondering van een geweldige kookcursus), dus toen we thuis waren dook ik meteen de keuken in. Ik kon niet wachten! Van de zielige bataten die ik nog in de groentela vond maakte ik een soep, ik draaide een ijs, maakte mijn favoriete rode saus voor bij een portie gnocchi en ik bakte een cake. Natuurlijk bakte ik een cake! Ik kon zo slecht wachten dat ik niet de moeite nam om nieuwe eieren te kopen. Het eerste ei goot ik braaf eerst in een kopje en snufte even voordat ik het in de beslagkom goot. Prima eitje! Ik kon zo slecht wachten dat ik het tweede ei meteen boven de kom brak en dat ei was dus rot. Wat een deceptie na die heerlijke geur van boter en citroen! Het was al laat, dus nog even nieuwe eitjes halen zat er niet in. Ik bewaarde de afgewogen ingrediënten en de volgende ochtend haalde ik nieuwe eitjes en maakte de cake alsnog – een oud recept dat ik jaren geleden bedacht en waar ik eigenlijk heel dol op was. Ik heb het jaren niet gemaakt, maar daar gaat verandering in komen. Heel tevreden zaten we namelijk een uurtje later in Amsterdam aan de koffie met warme kokos-citroencake. Ontbijt met cake. Ik kan er wel aan wennen.

Cake met kokos en citroen

Cake:

125 gr boter 

zest van een citroen

200 gr fijne suiker

3 eieren

140 gr geraspte kokos

115 gr zelfrijzend bakmeel

85 gr kokosmelk

goede snuf zout

Siroop:

185 gr suiker

150 ml water

sap van een halve citroen

2 daun jeruk blaadjes (citroenblad)

Zorg dat alle ingrediënten op kamertemperatuur zijn en verwarm de oven voor op 160°. Klop boter, zest en suiker licht en romig. Voeg één voor één de eieren toe en schep er kokos, bakmeel, zout en kokosroom doorheen. Lepel het in een bakvorm en bak ongeveer een uur tot de cake gaar is.

Maak vlak voor de cake gaar is de siroop. Breng water aan de kook met de daun jeruk. Als je dat niet hebt, is een handje verveine blaadjes, een gekneusde citroengrasstengel, zest van een extra citroen of een handje munt ook lekker. Voeg citroensap en suiker toe en roer tot de suiker is opgelost. Laat 3 minuten koken.

Prik met een satéprikker gaatjes in de cake en kwast de hete siroop over de warme cake (het is veel siroop, maar de cake neemt het allemaal op). Warm en koud heerlijk. Eet lekker!