‘Oh leuk, gaan we daarheen? Dat is mijn lievelings wijnboer!’, zei kleine L. Alsof ze iedere week een wijnhuis bezoekt. Nu is het wel zo dat ze zich al vanaf dat ze een half jaar is in wijnvelden begeeft en dat dit de wijnboer is waarbij ze dat het eerst en ook het vaakst heeft gedaan. Ik heb het dan ook over ‘onze’ wijnboer John van de Reestlandhoeve. Toen kleine L. net geboren was, was het mijn beurt voor ons jubileumweekend. Wij verrassen elkaar om de beurt als we weer een jaar langer samen zijn en we zijn al op ontzettend leuke plekken geweest, waarvan de Reestlandhoeve er één is. Wijnboerderij en zorghoeve in één – een charmant concept en er wordt ook nog verrassend lekkere wijn gemaakt. We leasen inmiddels alweer een paar jaar wijnstokken en deze week haalden we de oogst van 2019 op. We werden hartelijk ontvangen met een lekker glas en we werden bij gepraat over de laatste ontwikkelingen.

Vervolgens reden we door naar herberg de Klomp, óók al zo charmant. Ik houd van het ontdekken van nieuwe plekken maar in de Klomp komen we sinds 2015 minstens één keer per jaar. We werden hartelijk ontvangen door oude bekende Joyce, die kleine L. direct weer in haar hart sloot en vice versa. Joyce maakte tijdens het diner tussen alle drukke werkzaamheden door een woordslang met kleine L. (aan een andere tafel: ‘Weet u een dier met de letter /t/?’), vertelde over de heerlijke Chardonnay uit Navarra, maakte een snelle tekening voor kleine L., nam die van haar met aandacht in ontvangst, wist nog van welk wijnhuis we de vorige keer de wijn zo lekker vonden en had ondertussen óók nog oog voor alle andere gasten die binnen kwamen, wijn wilden of een bestelling door wilden geven. En toen kleine L. wel een beetje klaar was met tafelen vroeg ze: ‘Wil jij mij misschien even helpen? Ik kan wel wat hulp gebruiken…’ Verguld en fladderend van opwinding liep ze achter Joyce aan door het restaurant, met een bestekbak, een fles wijn en een menukaart, met rode wangen op roze sokken en toen ik kwam zeggen dat ze toch echt naar bed moest, was ze het daar aanvankelijk uiteraard geheel niet mee eens. Maar ze ging toch, nadat ze Joyce uitbundig bedankt had, haar in het slaapklets dagboek in ongeveer elke regel genoemd had (5 sterren voor deze dag!) en ze viel in slaap met de tekening van Joyce in haar hand.

Toen echtgenoot J. eerder die dag om een tekenopdrachtje vroeg en ik antwoordde ‘Teken je droomvakantie’, zei kleine L.: ‘Dat hoef je toch niet te tekenen? Zo’n vakantie hebben we al. In de Klomp zijn is mijn droomvakantie.’ Dit is een ode aan zo’n plek waar een nachtje weg voelt als een week vakantie en waar je als oude bekende begroet wordt. En aan Nederlandse wijn. En aan Joyce, onze lievelings, wát een vakvrouw! 

Dit jaar maakte de Reestlandhoeve ook een blanc de noir – een witte wijn van blauwe druiven. Er vindt geen schilweking plaats, dus de wijn blijft mooi licht. Deze Reestlander wit van Regent en Johanniter was een beetje champagnekleurig en lekker fruitig en zodra we thuis waren besloot ik er dan ook iets bij te koken. Omdat we dit jaar in Nederland bleven bedacht ik een vakantiekookproject, tot plezier van mijn huisgenoten. Italië hadden we al gehad (erwtengeluk) en nu was Turkije aan de beurt. Ik had gelezen dat rosé een goede keuze kan zijn bij mezzes en omdat deze blanc de noir me daar een beetje aan deed denken, maakte ik Turkse gerechtjes. Ik haalde er voor de aardigheid een Griekse wijn bij (het eten is natuurlijk vrij vergelijkbaar, al mag je dat vast niet zeggen), zette muziek van Karsu op, maakte me een uurtje of anderhalf kwaad in de keuken en we konden aan tafel: courgettekoekjes, geroosterde paprika, cacik, humus, geroosterde aubergines met walnoot, kisir (bulgursalade) en een (gekochte) pide. Als dessert maakte ik een compote van verse abrikozen met amandel en pistache, die ik serveerde met een schep Turkse yoghurt. Het was heerlijk! De Reestlander paste het beste, behalve bij de scherpe smaak van rauwe knoflook in de cacik. Dat verraste me, want de geur van aardbeien en bosbessen leek me aanvankelijk wat zoet, maar ik ontdekte ook wat saffraan en de smaak was fruitig maar mooi droog met een fris-zure afdronk. De Assyrtiko (Griekse witte druif) was nog hoger in de zuren en vrij mineralig, met veel citrus en wat walnoot in de neus. Ik vond het niet een heel mooie combinatie met de mezzes – te zuur – maar hij paste wel beter bij de cacik dan de Reestlander.

Als ik Arabisch kook, kan ik kiezen uit een fijn stapeltje inspiratie uit mijn kast: Claudia Roden, het Malouf duo, Honey & co., Sabrina Ghayour en Ottolenghi natuurlijk en daarnaast wat boeken van minder bekende koks over een specifiek land waar altijd wel iets in te vinden is. Ik houd van dat struinen door boeken en het vergelijken van recepturen. Deze keer maakte ik veel oude bekende gerechten, maar de aubergine geïnspireerd door Roden was nieuw en heerlijk zacht met veel smaak. Ik roosterde hem samen met de paprika, dat scheelt (oven)tijd, en dat kun je natuurlijk ook doen met courgette of andere groenten erbij. De walnoten kwamen van de Onsnorrige die via Amsterdam deelt/geeft een zak vol eigen oogst kreeg van een Marokkaanse dame in ruil voor iets anders, maar samenwoont met een man met een walnotenallergie. De noten kregen een goede bestemming in mijn lievelings van de avond.

Aubergine met walnoten, knoflook en peterselie

500 gr aubergine

4 tenen knoflook

30 gr walnoten

Handje bladpeterselie, gehakt

Olijfolie

Peper en zout, evt. zoutvlokken

Verwarm de oven voor op 250˚C (of zo hoog als je oven kan) en bekleed een bakplaat met bakpapier. Snijd de aubergines in de lengte in plakken, leg ze op de bakplaat, besprenkel royaal met olie en hussel. Verdeel ze over de bakplaat zodat ze elkaar niet overlappen en bestrooi met peper en zout naar smaak. Bak ca. 20 minuten tot de aubergines gaar zijn (of langer als je oven niet zo hoog kan).

Rooster de walnoten even in een droge pan op laag vuur tot ze geuren en doe ze over in een keukenmachine. Verwarm een eetlepel olie in dezelfde pan en smoor de knoflook totdat het lekker ruikt. Het mag niet bruin worden! Hak de noten in de keukenmachine.

Meng walnoten, knoflook en peterselie met wat olie, peper en zout. Leg de aubergines op een schaal en verdeel het walnotenmengsel erover. Bestrooi eventueel nog met wat zoutvlokken. Fijn als onderdeel van een tafel vol mezzes. Eet lekker!