De Zangeres wilde meer zingen en ik wilde meer koken. Zo simpel was het eigenlijk. Gezamenlijke vriendin de Onsnorrige zag mogelijkheden en na een proefeditie en petit comité besloten we het Diner Chantant in het leven te roepen. Dat hielden we vijf jaar vol, naast een leven vol werk, studie, vrienden, familie, verhuizingen, (nieuwe) liefdes en (culturele) uitstapjes. Het was verrukkelijk! Dit was het concept: gasten arriveerden aan het einde van een zondagmiddag op een prachtige locatie in het centrum van Amsterdam, betaalden een vast klein bedrag en wij zorgden voor drie gangen, zoveel wijn als je wilde en een concert met zang van de Zangeres en pianobegeleiding van vriendin G. Onze lijst van vaste gasten werd steeds langer, we moesten ‘wie het eerst komt, wie het eerst maalt’ toepassen en elke avond zat vol. Ik vond het heerlijk: eerst weken nadenken over het menu, het hele weekend doorbrengen op de markt en in de keuken en dan (na een reis door de halve stad op een overvolle fiets met uitpuilende fietstassen en kratten), ontspannen de laatste groenten snijden, borden opmaken, de tafel dekken en de oven opwarmen. Ondertussen fietste (toen nog niet Echtgenoot) J. nog even terug naar huis voor dat vergeten bakje chocolademousse, warmden de Zangeres & G. muzikaal op om tenslotte de gasten te verwelkomen en te fêteren. Zo deden we dat:

We planden een brainstormavond, vaak met lekker eten en een goed glas. Alles schreven we op: ideeën voor liederen, recepten, aankleding, uitnodiging, titel van de editie. Zij gingen aan de slag met muziek, ik met eten en drinken. De Zangeres regelde de mailing, die altijd uitnodigend en kleurrijk was en klinkende titels had zoals o bocca bella, bloemen voor mama en lonken naar de lente.

Zoals bij alle diners dook ik de boeken in en schreef alles op wat ik passend vond bij het thema. Ik schafte zelfs eens bij een antiquariaat twee boeken aan over afrodisiaca voor het thema ‘van de liefde kun je niet eten’ en kocht een passend schort bij ‘water naar de zee’. Praktisch nadenken was bij een diner chantant vervolgens heel belangrijk: het meeste moest immers voor te bereiden zijn, ik woonde in een klein huisje met een kleine keuken en zeer beperkte koelruimte en ik had op de locatie zelf een mini-keukentje tot mijn beschikking met slechts een paar pitten en één oven, maar wel een joekel van een oude houten werkbank. Al dat lekkers moest ook nog te vervoeren zijn op mijn fiets, niet onbelangrijk.

Met mijn menu ging ik naar mijn favoriete wijnwinkel en ik zocht samen met de leuke dame daar de wijnen uit. Vaak maakte ik een siroopje zodat de non-alcoholici ook iets anders konden drinken dat water.

En dan was het een kwestie van plannen en inkopen en koken en vervoeren en afwerken.

De gasten ontvingen we met een werkbank vol glazen, flessen wijn, siroop, karaffen met kruidig water en een lange gedekte tafel met verse bloemen, passende versieringen, menukaarten en mooie servetten. Vaak kwam er wel iemand even bij me hangen als ik de bordjes opmaakte, vaak observeerde ik van een afstandje het vrolijke geklets met een glas in de hand.

We aten een voorgerecht en verhuisden naar een expositieruimte, de ‘stoelenzaal’, waar het concert plaatsvond. Ik zat lekker achterin de zaal terwijl de Zangeres & G. in mooie jurken fijne muziek maakten. Daarna was er nog een hoofdgerecht en dessert, alles rustig aan. De toen-nog-niet- Echtgenoten draaiden eens een vaat of ruimden wat af tussendoor en aan het einde van de avond namen we weer afscheid van de gasten. Doodmoe maar zielsgelukkig nam ik dan nog een laatste glas tijdens het napraten alvorens met al die spullen weer op de fiets te stappen.

Naast deze concerten hebben we ook wel eens vrienden uitgenodigd om muziek te maken, foto’s te exposeren, voor te lezen of te filosoferen en we hebben op andere locaties gewerkt omdat we toch geen gebruik konden maken van de locatie.

We schaften eenvoudig materiaal aan om met de beperkte mogelijkheden die we hadden toch wat leuks te maken. Kleine vaasjes voor bloemen, een verzameling bestek dat we gezellig door elkaar neerlegden, wat water- en wijnglazen, kommetjes en borden. Dit alles heeft buiten het diner chantant nog op allerlei andere feestelijkheden dienst gedaan. Ook schaften we een enorme lap grof wit katoen aan op de Albert Cuijp. Wat voor tafels er ook onder stonden, zo had je altijd een lange, mooi gedekte tafel. Die lappen doen het nog altijd goed bij tuinfeesten of bij het bouwen van een hut.

En toen moesten we stoppen: de locatie was niet meer beschikbaar en de Zangeres ambieerde een andere carrière. We hebben het nog even bij mij thuis geprobeerd, maar het was niet hetzelfde. Wat rest is een grote verzameling mooie herinneringen, een stapeltje menukaarten, een hotelbel, 15 kant en klare menu’s, een grote bak bestek, een enorme, inmiddels behoorlijk bevlekte lap katoen, een vrolijk gastenboekje en geregeld een diner voor drie, om nog eens sentimenteel terug te kijken op die mooie tijd.