Iedereen jaar maakt culiteam-maatje en kleuterjuf K een speurtocht voor de kinderen tijdens ons Pinksterweekend met onze toneel – en muziekvrienden. De eerste keer, het waren nog kleuters, moesten ze eenvoudige sommetjes oplossen en een tattoo op een steen plakken, maar dat gaat natuurlijk al lang niet meer. Ieder jaar is het weer een uitdaging en ieder jaar is het weer een succes. Vorig jaar was het thema Harry Potter (met echtgenoot J als een angstaanjagende beukwilg), maar nu werd het pas echt spannend: mission impossible. De officiële uitnodiging was een audiobericht met opdracht – het mission impossible muziekje op de achtergrond – dat zichzelf vernietigde aan het einde. Veelbelovend!

Een beukwilg was er niet dit jaar, maar angstaanjagend bleef het wel: echtgenoot J was dit jaar de spion. De Onsnorrige stond ergens in een douchehokje vermomd als Agent Fris te wachten tot de kinderen voorbij zouden komen, in het bos zat Agent Bos en bij het vuur zat… nou ja, Agent Vuur. En ik zat vermomd als een Engelse Agent Theelepel  (tuttige bloemenjurk, bloemenhoed, theekopje met bloemen, theelepels in mijn haar en een hele lading mini-theelepeltjes) te wachten op die kinderen. In het theehuis natuurlijk. Héél lang, zat ik daar. Zó lang dat al die 144 theelepels keurig in een vierkantje op het tafelkleedje lagen, ik precies wist wat de mensen achter mij van die vervelende Randstedelingen en hun havermelk vonden en ik mijn ene regel tekst alweer bijna vergeten was. Maar ze kwamen hoor. En ze wilden allemaal zo’n schattige theelepel hebben.

Ons culiplan was ook weer veelbelovend dit jaar: tabbouleh, couscous, panzanella, radijssalade en een Griekse salade met brood en iets lekkers op de barbecue; pasta puttanesca met venkelsla, gemarineerde courgette en tomatensla; fully fried English Breakfast met brood van het lokale desembakkertje en een stiekeme taart voor K, die jarig was op maandag. Dat culiplan werd ook bijna een mission impossible. De helft van de ingrediënten bleek niet geleverd te zijn en daar kwamen we met vertraging achter. Oh, de munt is er niet. Nou ja, die zijn we misschien vergeten te bestellen. Heb jij de lente-ui gezien? Ik kan de feta niet vinden. Weet jij waar de rucola is? Langzaam drong het door dat er wel verdacht veel ingrediënten niet waren. We belden de supermarkt, kregen Gijs aan de lijn die zou gaan zoeken en na lang zoeken de tas eindelijk vond en ons terugbelde. Maar toen was het eten al bijna klaar. Dus we lieten het maar zo. En dus werd het improviseren.

Griekse salade zonder feta, radijssalade zonder radijs. Dat werk. De gemoederen liepen langzaam op. En toen bleek mijn recept voor panzanella, Italiaanse broodsalade, ook nog geen echt recept te zijn, maar een slechte foto van een bladzijde uit een kookboek, vol gekalkt met aanpassingen, ideeën, onderstrepingen en doorhalingen. En dan was de helft van de officiële ingrediënten er ook nog niet, maar de erbij gekalkte ingrediënten juist wel. Maar dat die erbij moesten stond dan weer nergens. Maar… deze salade werd de favoriet van de avond! En van de dag erna, toen we de restjes tijdens de lunch aten.

Want dat is zo leuk aan panzanella, het is een gerecht waarbij het de bedoeling is dat je improviseert en restjes opmaakt! Wat nou mission impossible, het ging eigenlijk precies zoals het moest. We hebben nog even overwogen om de dag erna extra boodschappen te halen, maar besloten het ook die maaltijd te doen met wat we hadden. En het werd heerlijk. Natuurlijk. En no waste. En vegetarisch. En Meldrid zat ondertussen lekker alle taferelen te tekenen, als onze eigenste artist-in-residence. Lekker Randstedelijk allemaal.  

Op maandag improviseerden de kinderen als cadeau voor de jarige een tweede speurtocht. Kleine L trok mijn bloemenjurk aan, stiftte haar lippen en spoedde zich met theekop naar het theehuis. Mevrouw Koffiekop, dochter van Agent Theelepel. Mission complete.

Panzanella

Zoals zo vaak doe ik maar wat, maar in mijn panzanella zit altijd tomaat, komkommer en basilicum en vaak wel iets van vis (sardientjes, tonijn of ansjovis). En oud brood natuurlijk. Ik gooi er ook wel eens een gekookt eitje in, olijven of een restje in balsamico gestoofde paprika. Lekker. Die paprika mag trouwens ook best uit een potje komen als je weinig tijd hebt. Doe maar wat!

een paar sneetjes oud wit brood

4 lekkere tomaten

1 geroosterde puntpaprika

1 verse puntpaprika

halve komkommer

handje verse basilicum

2 lente-ui

1 teen knoflook

blikje tonijn, uitgelekt

4 ansjovisfilets

2 el lekkere olie

1 el rode wijnazijn

peper & zout

Breek het brood in stukken en leg ze in een schaal. Snijd vervolgens alle groente (mag best een beetje grof) en leg ze op het brood. Snijd de knoflook fijn, de lente-ui in ringetjes (ik gebruik hem helemaal) en knip of snijd de basilicumbladeren. Leg ze op de groente en verdeel de vis erover. Maak een dressing met olie, azijn, peper en zout en meng dit rustig met alle andere ingrediënten. Ik doe dat lekker met mijn handen.

Laat ongeveer een kwartiertje staan zodat de sappen en de dressing lekker in het brood kunnen trekken en alle smaken op elkaar inwerken. Voor twee personen als diner, voor 3-4 als lunch. Zo ongeveer dan. Doe maar wat. Eet lekker!