Onlangs was het vijftien jaar geleden dat echtgenoot J. en ik een biertje dronken en een gesprek startten dat we die avond niet afmaakten. En de week erna ook niet. Eigenlijk hebben we dat gesprek nooit afgemaakt, we zijn nog altijd niet uitgepraat. Dat biertje drinken we overigens ook nog regelmatig samen, al is het wel steeds vaker een glas goede wijn. 

We gaan later dit jaar nog een weekend weg en er komt nog een feest om te vieren dat we 15 jaar samen en 10 jaar getrouwd zijn, dus eigenlijk was het overbodig om er nóg een keer bij stil te staan. Maar ik vind dat je alles moet vieren, ik had een vrije dag en dus de tijd om er een klein feestje van te maken en bovendien hebben we een dochter die in is voor elke feestelijke gelegenheid. 

Ik kocht een mooie Chianti Classico bij de lokale Italiaanse wijnwinkel, maakte pizzadeeg, blancheerde spinazie, bakte paddenstoelen, maakte tomatensaus, raspte mozzarella en deed nog allerlei andere lekkere dingen in schaaltjes. De pizza-oven was aan, de pizza-making playlist stond op en kleine L., haar vriendinnetje en ik zaten stuiterend en quasi-nonchalant aan tafel toen echtgenoot J. binnenkwam. Zeer verrast. Zeer feestelijk. Het werd een dolle avond met verse pizza’s, gekke dansjes, lekkere wijn, lieve tekeningen en tot slot een warm, hartelijk fruitdessert. En dat zomaar op een woensdagavond! Het werd niet al te gek hoor, kort maar krachtig en iedereen lag op tijd in bed. We waren alleen nog stééds niet uitgepraat toen het licht uitging. Dat gaan we binnenkort maar eens vieren. 

Dit dessert, waar ik al vele versies van heb gemaakt, is geïnspireerd door een recept van Frances Mayes die het een mascarponecustard noemt. Ik vind dat een beetje een vreemde naam omdat je de mascarpone bakt, er bloem en boter in gaat en de substantie anders is, maar ik zou niet weten hoe ik het anders moet noemen. Het doet me ook altijd een beetje denken aan een cobbler of een crumble, al is het ook niet echt deeg en misschien nog wel het meest aan een clafoutis met z’n beslag, al is die structuur toch ook echt anders. Het is in ieder geval, net zoals al die gerechten, fruit met een dakje, in dit geval een dakje van mascarpone. Romig, zacht en puur en heerlijk met het warme fruit eronder. Ik maakte het dit keer met braam en appel en met kaneel en vanille, maar ik maak het ook vaak met peer of alleen met appel, met kardemom of met niks. Goed voor te bereiden, gemakkelijk, snel en lekker. Echt een gerecht om iets mee te vieren op een doodgewone woensdagavond. 

Fruit met mascarponecustard 

2 kleine appels 

125 gr bramen 

60 gr boter 

100 gr suiker 

140 gr mascarpone 

1 ei 

1 el bloem 

halve tl kaneel 

paar druppels vanille-essence 

Verwarm de oven voor op 180°C en beboter een ovenschaal. Schil de appels (of niet, ik laat de schil van appels er vaak aan, peren schil ik altijd) en snijd ze in schijven. Leg ze samen met de bramen in de schaal en bestrooi met een dun laagje suiker. Klop de rest van de suiker met de boter tot het licht is en voeg het ei toe, gevolgd door de mascarpone. Klop tot je geen klontjes meer ziet en voeg dan de specerijen en de bloem toe. 

Schep het beslag op het fruit en bak ongeveer een half uur tot het beslag stevig en lichtbruin is. Laat even afkoelen en schep op als het nog warm is. Eet lekker!