Beste Janneke, (…) normaliter hebben we een Q li team… Kaylee team… en we zoeken nog een coke gelegenheid…

Het was half maart en ik probeerde te mailen met de eigenaar van de camping in Drenthe namens ons culiteam met vragen over de kookgelegenheid. Zoals ieder jaar met Pinksteren, wilden we een lang weekend met onze toneel- en muziekvrienden weg en dit jaar moesten we op zoek naar een nieuwe camping. En dus moest er een nieuw culinair plan komen.

Ik had een kleine ingreep aan mijn hand achter de rug en dicteerde alles met zo’n fancy headset – typen lukte niet. Dat dicteren ging soms best aardig, was soms vrij hilarisch maar meestal vooral frustrerend. Het deed me denken aan de gecomputeriseerde telefoonlijn van de NS in de jaren ‘90 waarop je vertrektijden van treinen kon checken.
Wat is uw vertrekstation? Nuth. Ik begrijp niet helemaal wat u bedoelt, kunt u het herhalen? Nuth. Klopt het dat u uit Groningen wil vertrekken? Nee. Wat is uw vertrekstation? Nuth. Ik begrijp niet helemaal wat u bedoelt, kunt u het herhalen? Nuhuth! Klopt het dat u uit Naarden wil vertrekken? Neehee! Ik begrijp niet helemaal wat u bedoelt…

En dat dan de hele dag. En het herstel duurde nog lang ook, dus koken zat er ook al niet in. Tot ik op kraamvisite moest en de verse vader ‘boterkoek’ antwoordde op de vraag waar ik hen blij mee kon maken. Ik bedoelde een rompertje of een prentenboek, maar een verse boterkoek was natuurlijk een veel beter idee. En bij Hubert en Marjolijn vroeger in het restaurant heb ik er wel 100 gemaakt (en alle kantjes opgegeten – die waren niet mooi genoeg voor de gasten, maar vond ik het allerlekkerst). Ik had dus ook nog een goed recept tot mijn beschikking, alleen helaas ook slechts één hand. Ik besloot heel veel tijd te nemen en het gewoon te proberen met links. Het werd een enorme kliederboel, maar het lukte! En het was lekker.

En sindsdien assembleer ik hier en daar wat en langzaam lukt snijden ook weer. Zojuist maakte ik nog jam van de rabarber uit de tuin en vanavond gaan de radijsjes in de salade. Ik moet opschieten want de pissebedden en slakken lusten ze ook wel.

Hopelijk kunnen we volgend jaar weer naar deze camping, anders moeten we weer een nieuw plan maken. Ach, dan kan ik in ieder geval zonder spelfouten vragen om een kookgelegenheid voor ons culiteam. Hoewel, een culimaatje merkte op dat de kinderen wat ouder worden en dat het wel tijd wordt voor een coke gelegenheid. Misschien moeten we sowieso maar op zoek naar een andere locatie…

Ik heb ooit een aanzoek gekregen na het serveren van deze boterkoek, maar volgens Johannes van Dam is boterkoek niet chic en volks. Hij heeft ook allerlei regels: de inhoud moet zacht en net niet gaar zijn, de korstjes juist knapperig en er mag geen ei in en ook geen vanille. Hij heeft ook duidelijke ideeën over de verhouding bloem/boter/suiker. Johannes mag wel vinden dat boterkoek het best tot zijn recht komt in de volksbuurt, ik vond een klein blokje zonder die knapperige korst bij de koffie na een diner erg op z’n plaats in het chique le Relais gastronomique waar ik werkte.

Ik vond die boterkoek ook gewoon ontzettend lekker, ondanks de foute verhoudingen, het ei en de vanille. Het was bovendien het eerste dat ik zelfstandig mocht maken. Ik maakte er aanvankelijk alleen schoon op zondagochtend en al na een paar weken lag er een briefje met een recept ernaast: als je tijd over hebt, zou je dan een boterkoek willen bakken? Ik wist niet hoe snel ik alles op moest ruimen en schoon moest maken, zodat ik maar tijd over had voor die boterkoek. De vrijdag erna mocht ik in de keuken komen werken. Ik was reuze trots op mijn eerste boterkoek en met mijn linkshandige kliederboel boterkoek was ik minstens zo blij. De verse vader ook. Gelukkig was hij al getrouwd.

Boterkoek

250 gr zachte boter

250 gr basterdsuiker of fijne kristalsuiker

250 gr bloem

1 ei, losgeklopt

goede snuf zout

theelepel vanille-essence

handje amandelschilfers

Verwarm de oven voor op 180°. Meng boter, suiker, bloem, zout, vanille en de helft van het ei tot een homogeen geheel en druk in een springvorm, eventueel met bakpapier bekleed. Zorg dat het deeg overal ongeveer even dik is.

Bestrijk met de andere helft van het ei (ik doe dat met mijn handen zodat je de bovenkant nog wat kunt egaliseren) en trek met een vork voren in het deeg in de vorm van ruiten. Bestrooi met amandelschaafsel.

Bak ongeveer een half uur, afhankelijk van de dikte van je deeg en je voorkeur voor een smeuïge of harde koek. Dat mag je namelijk lekker zelf weten. Serveer met een espresso of een kop thee, in blokjes of punten, na een diner of op je stoep op een bierkratje in de zon. En vergeet vooral de korstjes niet.