Tien jaar geleden nodigde mrs Elegance me uit om met mijn zusje en nichtjes naar Engeland te komen. Het was met hindernissen (zusje ziek thuis, nichtje het halve weekend lichtelijk gestrest mind-mappend – want een week later tentamens) én het was geweldig leuk! We maakten, geïnspireerd door Halloween een pompoendiner: paté met pompoen compote, pompoensoep met gember, pompoentaart met salie, pasta met pompoen en oregano en zoete heksenvingers als dessert.

Daar moest ik aan denken toen ik in de herfstvakantie, precies 10 jaar later, met kleine L en mrs Elegance stond te pumpkin carven op een prachtig Engels landgoed. We hadden op een veldje met een vogelverschrikker de mooiste exemplaren uitgezocht en hakten er vrolijk de engste gezichten uit. We liepen de ghost trail door de schuilkelder, tuin en boomgaard langs skeletten en graven (here lies Dusty Bones, beloved wife of S.K. Eleton), aten de beste tosti ooit in de schuur van de lokale boer (die zijn eigen, bijzonder lekkere kazen maakte) en gingen toen gauw naar huis om het diner voor te bereiden. Een Halloween diner!

Terwijl echtgenoot J en kleine L overal spinnenwebben vol zwarte spinnen ophingen en de tafel dekten, bereidden wij het diner dat mrs Elegance bedacht had: guacamole kots (die door een pompoen uitgebraakt zou gaan worden), heksenvingers (hartig dit keer, korstdeeg met parmezaan), spokenpizza’s, shepherd’s pie met spoken en grafstenen en een potje aarde met wormen (chocolademousse met verkruimelde chocoladekoekjes). Naast de spinnenwebben waren er overal ballonnen, lolly’s is de vorm van skeletten en spoken, enorme chocolade oogballen, servetten met spinnen en uitgehakte pompoenen. Het werd een heerlijke avond. Kleine L kwam in Harry Potter kostuum aanzetten, ze schminkte bij echtgenoot J spinnenwebben op zijn gezicht en mr Elegance kreeg een staartje. Het eten zag er geweldig uit en was nog lekker ook. Tegen het einde kwam er een mooie Canadese rode icewine op tafel, werd er hier en daar aan een spook geknabbeld of een oogbal verorberd en onze gapende Harry moest echt naar bed.

Twee en een half jaar geleden waren we er met z’n drieën voor het laatst, een paar weken voor de lockdown. Kleine L was nog een kleuter en we maakten een Valentijn diner met een tafel vol hartjes en rode ballonnen – het contrast kon niet groter zijn. Wie weet wat er over tien jaar op het programma staat…