Vakantie – tijd om te lezen. Ik dook in Taste van Stanley Tucci en realiseerde me dat ik niet zoveel mensen ken die blij worden van een lijstje met genuttigde gerechten op een filmset. Of een lijstje met gerechten van een kerstdiner van 35 jaar geleden. Ik smulde ervan en kreeg zin om te koken.

Vakantie – tijd om je lievelingswinkel te bezoeken. Ik had nog een bon van Duikelman en spendeerde er een halve ochtend tussen pannen, messen, kookboeken en wit porselein. En een aardige som geld dus. Heerlijke plek. Ik kocht onder andere het Italiaanse kookboek van Marcella Hazan, waarvan mijn oud-collega altijd zegt dat het zo precies is, dat drie minuten ook exact drie minuten zijn. Ik kreeg zin om te koken. Het wijnboek dat ik zocht, hadden ze echter niet en de aardige dame achter de kassa wist me te vertellen dat ze tegenwoordig geen boeken over wijn meer hebben, omdat mevrouw Hamersma even verderop zo goed gesorteerd is (en dat de polenta uit de nieuwe Ottolenghi die ik kocht erg lekker was, maar dat terzijde). Dus ik naar mevrouw Hamersma.

Ik had De vrouw die water liet aanbranden van meneer Hamersma gelezen én ik had hem onlangs samen met de Wijnzuster geïnterviewd voor een presentatie, maar ik lees de Grote Hamersma eigenlijk nooit en had ook nog nooit een bezoek aan mevrouw gebracht, dus dat werd wel eens tijd. Na een hartelijke ontvangst in die fijne winkel van mevrouw met hoge, goed gevulde boekenkasten, dook ik de wijnboekenkast in, ontdekte ik tussen de kookboeken veel oude titels die ik zelf ook in de kast had staan en schuifelde moeder Hamersma ook nog even binnen. Heerlijke plek. En net toen ik in een oude Oxford Companion to Wine zat te lezen (die zocht ik) kwam meneer eraan. Ik bedankte hem nog eens voor het interview, hij liet me een van zijn favoriete oude wijnboeken zien en we babbelden wat over de vinologenopleiding. Even later liep ik de deur uit met het nieuwe boek van Victoria Moore en een mooie houtgerijpte Viognier. Cadeautje van meneer. Ik kreeg zin om te koken.

Maar – ach, helaas – ik had die avond eetclub, dus koken zat er niet in. Vakantie – tijd om te eten met vrienden. Eerder al spraken we over Flint en aten we gerechten van Lanzarote van de Onsnorrige en man met lokale, zelf meegebrachte wijnen en eetclubmaatje S. serveerde liefdesvoer: een zinnelijk diner vol afrodisiaca. De vorige keer aten we rouwkost (vanwege Flint), nu trouwkost (vanwege het huwelijk van eetclubmaatje D.). Wellustige oesters, een kwarteltje, kruidige perziksoep, zo’n hartvormig neufchatel-kaasje, een prachtig dessert met witte chocolade en champagne… De dag erna hadden we een verjaardag met twee verse taarten, veel mooie kazen en een soort risi e bisi en weer een dag later een spaghetti vongole van de Wijnzuster. Ik kreeg zin om te koken.

Maar – werkelijk, helaas – de vakantie is voorbij en Echtgenoot J. kookt op maandag en dinsdag en morgen is de laatste les in wijn en eet en drink ik met Ella Klatte in een professionele keuken. Ik verwacht dat ik morgen aan het einde van de avond weer zin heb in koken. En dan mag het ook eindelijk weer. Misschien maak ik die dikke hartige crêpes wel die ik laatst voor een lunch op tafel zette. Daar heb ik nou echt zin in.

Keda Black bedacht een lekkere zoete dikke crêpe met appels die perfect in mijn tarte tatin pan past en die ik ooit tijdens een hongerklopje midden in de nacht maakte. Het ruikt zo lekker. Sue Quinn bedacht een hartige Spaanse pannenkoek en ik bedacht een hartige dikke crêpe, geïnspireerd door al die Italiaanse lekkernijen van Tucci, gebruikte de restjes van de topping in een pasta met ricotta aan het einde van de dag en de resterende basilicum in een aardbeienjam. Ik geef een recept voor het beslag, maar je kunt net zo goed je eigen versie gebruiken. De hoeveelheden voor de topping zijn niet zo precies, zodat je zelf kunt bedenken hoe rijkelijk je beleggen wil. Net waar je zin in hebt.

Dikke hartige crêpe

Beslag:

130 gr bloem

Halve tl zout

1 ei, losgeklopt

300 ml melk

1 el gesmolten, afgekoelde boter

Ghee, boter of olie

Topping:

Lekkere tomaten, in stukken

Geraspte Parmezaan

Rucola

Lente-ui, in ringen

Basilicumbladeren

Pijnboompitten, geroosterd

Italiaanse kruiden

Paper en zout

Maak eerst het beslag: meng de droge ingrediënten in een kom en de natte ingrediënten in een kan. Klop het melk-eimengsel al roerend vanuit het midden door de droge ingrediënten tot een glad beslag. Als je die gesmolten boter gedoe vindt, laat je het lekker weg.

Verwarm de ovengrill voor. Bereid de toppings voor en leg ze in aparte schaaltjes klaar. Ik maak de rucola aan met een vinaigrette, maar dat is niet noodzakelijk.

De hoeveelheid beslag die je per crêpe gebruikt is afhankelijk van de doorsnede van je pan. Mijn pannetje is 20 cm en ik gebruikte 125 ml. Er mag een flinke laag in en het is belangrijk dat je pan in de oven kan.

Verhit de pan op hoog vuur, voeg een beetje ghee (of boter of olie) toe en giet het beslag in de pan. Bak de crêpe tot de bovenkant net gestold is en bestrooi met een handje tomaten, Italiaanse kruiden (die van Tuana zijn het lekkerst), peper, zout en Parmezaan. Zet de pan enkele minuten onder de grill totdat je crêpe wat opbolt en gaat kleuren.

Leg de crêpe op een bord, bestrooi met rucola, lente-ui, pijnboompitten en basilicum en breng eventueel verder op smaak. Goed voor ongeveer vier crêpes. Eet lekker!