‘Een misleidende wijn voor de houtleerling,’ oordeelde de Zangeres. Ze had het over een Grechetto, een vrij gele, uitgesproken wijn met tonen van musk, noten en citroen. En hout dus, dacht ik, maar dat bleek niet zo te zijn. En toen raakten we allemaal in de war.

Dat waren we toch al een beetje, want we hadden een apéro met de Onsnorrige en de Zangeres met als thema hart. Hart onder de riem, hart voor jou, met heel ons hart – dat werk. Hart voor Flint vooral, over wie we veel spraken die avond. Maar we moesten soms ook heel hard lachen, er waren hysterisch knipperende plastic rode hartjes, hartvormige zoute koekjes, servetten in de vorm van een hart en van die snoepjes (waar ook nog ‘sms me’ opstond – wat was dat ook alweer?). Verwarring alom.

Geen verwarring bij de Wijnzuster gelukkig, die bij haar Grechetto een heerlijk, rijk bordje serveerde met biet, ei, truffel en coquille. De wijn paste mooi bij biet en ei, maar blies de coquille een beetje weg. De wijn was erg lekker, maar dus zo heftig dat we dachten dat hij hout had gehad. Misleidend. De Zangeres, die net mompelde ‘Oh, zo herken je hout, ik ruik dat nooit,’ wist het toen al helemaal niet meer. En ik evenmin.

Op naar het volgende gerecht dan maar, met een wijn die we gezien de frisheid eigenlijk eerder hadden moeten drinken: een chardonnay uit de Loire met een beetje tressallier, een lokaal druifje. Die had wel een beetje hout gehad, maar was veel frisser met geuren van limoen, bloesem en steenfruit. Niet zo complex maar wel lekker! Om te vergelijken proefden we ook een chardonnay uit Zuid-Afrika, die veel houtiger en bloemiger was, maar toch vrij hoog in de zuren. Ook hier was verwarring: de Onsnorrige rook boter in het eerste glas, ik juist in het tweede en wat was nou toch die nieuwe wereld wijn? We kwamen eruit hoor en ondertussen aten we een bordje pasta met mosselen. Lekker.

Toen gingen we over naar rood. Vanwege het thema had ik wel graag een Saint-Amour geschonken, maar die kon ik niet vinden. We aten een gestoofd kipje met chermoula dat ik eerder ook al eens maakte en toen serveerde met een glas Morgon. Heerlijk. Nu had ik een Fleurie, ook zo’n mooie rooie uit de Beaujolais. Het was een kruidige, wat bloemige lichtrode wijn met van dat verse rode fruit, een vleugje leer en zachte tannines. Lekker met het kipje!

Naarmate de avond vorderde, werd alles langzaam rustiger en minder verwarrend. De batterijen van de hysterische lampjes raakten op, net als het eten en hier en daar verdween een snoepje in iemand mond en een kind naar bed. We hadden nog verse koekjes en hartvormige chocolaatjes van de Zangeres om de avond mee af te sluiten. Voor de koekjes hadden we gewerkt met afrodisiaca zoals chocolade, anijs en kardemom. Dat laatste is geloof ik niet eens officieel een afrodisiacum, maar de Wijnzuster en ik vinden het wel een opwindende geur. Chocoladekoekjes van de Wijnzuster met een geweldige zout-zoetverhouding en in poedersuiker verstopte boterrijke koekjes van mij met kardemom en Pastis, geïnspireerd door die kruimelige Griekse kourapiedes en knapperige Italiaanse biscotti. Misleidend waren ze in het geheel niet en verwarrend evenmin. Een zoete afsluiting van een liefdevolle avond.

Verstopte zandkoekjes

250 gr zachte boter

100 gr poedersuiker

1 el gemalen kardemom

300 gr bloem

1 tl bakpoeder

Goede snuf zout

1 eidooier

1 el Pernod

Een extra bus poedersuiker

Meng bloem met bakpoeder, kardemom en zout. Klop dan de boter romig en voeg de poedersuiker toe. Blijf kloppen tot het een egaal smeuïg geheel is. Voeg de eidooier toe en vervolgens de Pernod. Klop er beetje bij beetje het bloemmengsel doorheen tot het een stevig deeg is. Laat 30 minuten rusten in de koelkast (of langer *).

Verwarm de oven voor op 180°C. Vorm balletjes ter grootte van een walnoot (ik gebruik een kleine ijstang en rol ze nog even tussen mijn handen) en leg ze op een bakblik. Bak ongeveer 20 minuten tot ze goudbruin zijn.

Laat de koekjes 10 minuten afkoelen. Bestrooi de bodem van een breed blik of platte doos royaal met poedersuiker. Leg de koekjes erop en bestrooi met nog meer poedersuiker tot ze helemaal bedekt zijn. Als je de koekjes al na enkele minuten in de poedersuiker legt, zal er een soort glazuurlaagje omheen ontstaan. Dat is ook mooi. Vanille in plaats van kardemom is ook lekker. Eet met liefde!

* Bak zoveel koekjes als je nodig hebt, bewaar het resterende deeg (tot enkele dagen) in de koelkast en bak een tweede lading koekjes als de eerste op is. De poedersuiker kun je dan zeven en hergebruiken.