‘Oeeeh Levant… interesting,’ berichtte de Wijnzuster toen ik haar het thema voor het nieuwe apéro door gaf. Dat was ook ongeveer mijn reactie toen echtgenoot J. dit tegen mij zei. ‘Oké! Nice.’ (En nu denk ik: lelijk, al dat Engels. Maar dat terzijde.) Het zit zo: we dachten dat het een goed idee zou zijn om aan iemand anders een thema te vragen, zodat we allebei verrast zouden worden. Echtgenoot J. vindt dit soort dingen altijd leuk en die kwam inderdaad met een hele lijst met thema’s en daaruit koos hij uiteindelijk Levant. 

Levant is een erg aardig Turks restaurant in Amsterdam met vooral uitstekende mezzes. Daar moest ik meteen aan denken. En aan de muhammara die ze daar zo lekker maken. En aan de Turkse wijn die ik daar ooit dronk. Daarna dacht ik niet meer zoveel – ik moest eerst op onderzoek uit, want wat de Levant nou precies was, wist ik eigenlijk niet meer. Ik las over het gebied direct ten oosten van de Middellandse zee, de landen die erbij horen en over de term morgenland – het land waar de zon opkomt. En daarna ging het mis.

Ik las namelijk ook dat Cyprus tot de Levant behoort en in mijn hoofd werd dat op een bepaald moment Kreta. Oei. Toen ik eenmaal op de charmante en informatieve site over Kretenzer wijnen van Merel Geven was beland, werd ik zo enthousiast dat ik die fout pas door kreeg toen ik al een doos wijn besteld had. Ik had me bovendien inmiddels al helemaal verdiept in de lokale druiven, de geschiedenis van de wijnbouw, het klimaat en de wijnboeren met wie Merel samenwerkt en ontving zelfs mooie documentatie en een handgeschreven kaart bij de wijnen. Gelukkig las ik ook ergens dat de eerste bewoners van Kreta uit de Levant zouden komen, dus ik zou er wel een verhaal van weten te maken tijdens mijn spreekbeurt.

De avond van het apéro: de tafel was gedekt, de snuifdoos stond klaar, de wijn koel, de kaarsen aan, Karsu uit de boxen. Vriend D. en de Wijnzuster kwamen ongeveer tegelijk binnen, hij met zijn sporttas om echtgenoot J. op te halen, zij met een geurige bakplaat. Verlekkerd en ietwat beteuterd vertrokken de mannen toch maar terwijl wij ons installeerden.

Zoals altijd wisten we niet van elkaar wat we voorbereid hadden. Om de volgorde te kunnen bepalen bekenden we allebei voorzichtig dat we wel een uitgesproken wijn hadden én dat we allebei eigenlijk zin hadden om licht te beginnen. Gelukkig had ik meerdere Kretenzer flessen koud gezet, waaronder een wijn van Vilana druiven: fris en strak met fijne citrustonen. Een aangenaam begin van deze avond vol obscure druiven en erg lekker met het verse platbrood en de mezzes die we inmiddels op tafel hadden gezet: muhammara, baba ganoush, labneh met za’atar en labneh van geitenyoghurt met spinazie.

Door met de tweede wijn van Kreta dan: een Gerodeti, een witte, stiekem oranje wijn uit 2018 van Melissaki druiven. Droog, beetje oxidatief, met tonen van zest, marmelade, honing en hazelnoot. Intens en interessant. De groenten in tomatensaus (tip van Merel!), Turkse sperziebonen met ui en Libanese aubergines met kikkererwten, waren heerlijk en mijn rare fout was natuurlijk alleen maar grappig. De Wijnzuster pakte vervolgens uit met een heuse Chateau Musar uit de Bekaa vallei in Libanon uit 2012, van de Obaideh en Merwah druiven. Ook heel intens en interessant, ook licht oxidatief maar met veel meer hout en stal in de neus. In de smaak kwam de marmelade wel weer terug. We dronken de wijn met geroosterde kip met citroen. Lekker! De groenten die nog over waren pasten ook goed. 

Terwijl we geconcentreerd aan het proeven en snuiven waren, stond vriend D. ineens weer in de kamer. Of we een pleister hadden voor het wondje op zijn vinger. En misschien ook een glaasje wijn. Een kleintje maar hoor. En een beetje honger had hij ook wel. Echtgenoot J. overigens ook. Drie uur later doekten we op – al het brood was op, de schalen leeg, maar de flessen nog niet, met uitzondering van de Vilana. De wijnen waren zo bijzonder, zo uitgesproken, dat één glas genoeg was. Erg leuk om te proeven. Interesting. De echtgenoot van de Wijnzuster heeft overigens inmiddels het volgende thema bepaald: marathon. Nice. Wordt vervolgd.

Sinds ik in restaurant Levant voor het eerst muhammara at, jaren geleden, heb ik vele pogingen ondernomen het zelf te maken. Het was altijd wel lekker, maar niet zo lekker als ik het me herinnerde – zelfs niet toen ik het recept gebruikte dat Levant op de site had staan. Inmiddels kun je muhammara gewoon in de supermarkt kopen, maar dat is het toch ook niet. Voor dit apéro verdiepte ik me weer eens in alle recepten die ik gebruikte en alle aantekeningen die ik eerder maakte en hieronder staat het resultaat van mijn laatste poging. Mijn beste tot nu toe, al zeg ik het zelf. Ik kocht Turkse puntpaprika’s en gebruikte mijn nieuwe Israëlische groenteroostertje dat zorgt voor een mooie rokerige smaak en zachte textuur van de paprika. Maar met geroosterde paprika’s uit de oven (of zelfs uit een pot) kan het natuurlijk ook. Ik kan je dan alleen niet garanderen dat het net zo lekker smaakt. Buiten je mezzetafel is muhammara ook lekker op brood, met wat groenten of kaas. Mijn lunch van platbrood met muhammara, spinazie en feta de dag na het apéro was ook zeer aangenaam. 

Muhammara

4 rode puntpaprika’s

1 el paprikapuree (mild of scherp)

175 gr walnoten

1 teen knoflook, geperst

2 el granaatappelmelasse

sap van een halve citroen

zout naar smaak

0,5 el gemalen komijn

4 el lekkere olijfolie

evt wat feta

Rooster eerst de paprika’s. Als je niet zo’n mooi roostertje hebt, rooster je ze in de oven (onder de grill of op een hoge stand) of op de barbecue tot ze zacht en liefst geblakerd zijn. Leg de gegrilde paprika’s in een pan met een deksel erop en ontvel ze na ongeveer 10 minuten. Ik doe dat in de buurt van de kraan, zodat je het geblakerde vel en de pitten er meteen af kan spoelen.

Doe de paprika’s samen met de overige ingrediënten (behalve de feta) in de keukenmachine en draai tot een gladde pasta. Proef en breng goed op smaak. Bij restaurant Levant mengen ze wat verkruimelde feta door de muhammara en dat is heerlijk. Eet lekker!