Half januari. De Wijnzuster doet mee met dry january, de avondklok staat voor de deur, iedereen zit thuis, het waait, het kabinet is demissionair, de wijnopleiding wordt definitief afgeblazen en er is ook al weken geen apéro. Niks aan. Net toen de Wijnzuster en ik besloten hadden dat we dan toch maar een apéro met water zouden gaan organiseren, deze kans zouden benutten om weer eens te gaan oefenen met de snuifdoos en gewoon zouden bedénken welke wijn er lekker bij zou zijn (zonder hem te drinken), zei echtgenoot J: ‘Ik wil trouwens wel een keer een wijn-spijs met je doen’. Halleluja!  Zo was er weken niks en zo had ik ineens twee apéro’s in één week.

Er zat een mooie pompoen in de groentetas. Voor kerst wilde ik eigenlijk een pompoencrème maken voor op een bruschetta met geitenkaas, maar ik had toen zo’n luie bui dat ik zelfs dat niet had gedaan en het had gelaten bij een kaasplank. Het recept voor de crème leek me bovendien wat laf en ineens moest ik terugdenken aan een zonovergoten avond bij een collega met hapjes en wijn onder de pergola. Zij serveerde een tostada met pittige pompoen en mais. Daar ging ik maar eens mee aan de slag en zo at ik de ene avond een wrap als diner en de avond erna een tostada als hapje, met bijna dezelfde ingrediënten. Ik neigde naar een Duitse witte, maar las ergens dat een fruitige rode lekker zou kunnen zijn. Aangezien echtgenoot J. en ik van onszelf gewoon mochten drinken, probeerden we dat eens uit met de wrap. De wijn, een chianti, was lekker en inderdaad fruitig, maar verloor die fruitigheid subiet als begeleider van dit gerecht en de tannines werden scherp. Ik had nog een Grauburgunder koud liggen en dat bleek een veel beter idee. De wijn bleef mooi overeind: fruitig, een klein zuurtje achterin en het mondgevoel was gewoon prettig. Jammer dat ik het de wijnzuster niet kon laten proeven.

Ik vertelde het haar dus maar, een dag later, terwijl we de tostada aten. De Wijnzuster probeerde voor de vorm nog iets met wijn en bier zonder alcohol, maar dat was vreselijk smerig, dus we hielden het toch maar bij water. De tostada was lekker, evenals de zalmtartaar die zij bereidde. Een Sauvignon Blanc was daar overigens best lekker bij geweest… maar allez. Heel helder hielden we onze spreekbeurten en hingen we met onze neus boven de flesjes. Wat waren we slecht geworden door al dat gebrek aan oefening! Het verlies van geur en smaak (nog niet helemaal over!) hielp me ook niet echt. Maar toch, echt een erg leuke dry avond!

Het natte apéro met echtgenoot J. twee dagen later bestond ouderwetsch uit een gepocheerde zalm met Hollandaise, aardappeltjes en spinazie met knoflook en ingemaakte citroen. Ik serveerde er een Chardonnay uit Nieuw-Zeeland bij, van hetzelfde huis als de Pinot Blanc van vriend D. die zo glansrijk won van de Duitse Weissburgunder. Lekker klassiek en toch weer niet. Echtgenoot J. kwam met een saltimbocca alla Romana met een Sloveense Furmint – een hit! En ik had hem bij het blind proeven bijna goed. Nou ja, ik zat in de buurt. Eigenlijk zat ik alleen maar in de goede groep druiven te gissen, maar uit het ABC haalde ik hem wel – en dat is echt waar.

De natte avond met echtgenoot J. was ook erg leuk, maar ik miste mijn wijnmaatje. Het volgende apéro staat inmiddels gepland. Na januari en dat is al bijna. Een wet apéro wel te verstaan. Nu al zin in.

De pompoencrème komt bijna letterlijk van Green Delicious en het gerecht is verder geïnspireerd op de bruschetta van The Nordic Kitchen. Gebruik harissa naar smaak, ik vind een beetje pittig wel lekker, en een andere azijn gebruiken kan natuurlijk ook. Ik maakte meteen een grote hoeveelheid pompoencrème en besmeerde er naast de tostada en de wrap ook mijn boterhammen voor de lunch mee. Het bleef wel een week goed in de koelkast. Ik had nog een beetje winterpostelein liggen en smoorde dat erbij voor in de wrap. Erg lekker – vast ook met spinazie of raapstelen. Dit recept is voor zes, voor een voorgerechtje. Of voor een apéro natuurlijk. Ik beveel iets nats aan.

Tostada’s met pompoen en geitenkaas

300 gr pompoen in blokjes (schoongemaakt gewicht)

2 el olijfolie

6 tenen knoflook, met velletje

1 tl sherryazijn

Harissa naar smaak (begin met een theelepel)

Peper en zout

6 kleine tortilla’s

200 gr zachte geitenkaas

Een blik mais

Een handje lente-ui, in ringetjes

Een handje bieslook, in ringetjes

Verwarm de oven voor op 200°C. Meng pompoen en knoflook met olie, peper en zout en rooster 30 minuten op een bakplaat bekleed met bakpapier. Snijd ondertussen de lente-ui en bieslook, pluk de geitenkaas in stukjes, en laat de mais uitlekken. Haal de pompoen uit de oven en laat afkoelen.

Verhoog de temperatuur naar 225°C. Bak de tortilla’s aan beide kanten enkele minuten op een bakplaat, totdat ze lichtbruin zijn. Je ziet ze verkleuren, dus blijf erbij. Laat ze afkoelen en hard worden op een rooster. Als je fingerfood wil, snijd de tortilla’s dan voordat ze in de oven gaan al in vieren.

Haal de knoflook uit de vellen en pureer met pompoen, azijn en harissa. Proef en breng op smaak.

Besmeer de tostada met de pompoen, leg er mais en geitenkaas op en bestrooi met het groen. Meteen opeten, anders verlies je de knapperigheid. Eet lekker!