Iedere avond gewoon lekker eten, dat vind ik wel het minste. Mijn moeder hoefde thuis nooit iets te proeven en merkte op haar 20^e dat ze niks kende en lustte, wat wel eens ongemakkelijk was. Ik moest als gevolg juist alles eten. Als kind verfoeide ik dat soms, maar later was ik er blij mee. Ik heb in mijn jeugd een heel divers aanbod gekregen in smaken en stijlen, van heel alledaags tot heel exclusief, waardoor ik al veel smaakervaringen opgedaan had toen ik in een restaurant ging werken. Het is misschien een beetje ontaard en Frans, maar ik denk dat kinderen al heel jong gewoon mee kunnen eten. Onze vijfjarige dochter hoeft niet alles te eten, maar moet wel alles proeven. Ook zij verfoeit dat soms, maar ik merk ook dat haar smaak zich al goed ontwikkeld heeft en – het belangrijkst! – dat ze geniet van koken, bakken en tafelen. Mijn vader is van huis uit slager en mijn moeders vader had de grootste moestuin van de stad, dus er werd goed gegeten bij ons thuis. Dat heb ik meegenomen en doe ik nog altijd, (bijna) elke dag. Ik geniet van een mooi diner, van uitgebreid koken en dagen in de keuken staan, maar evengoed van een salade voor een picknick die ik in 5 minuten in elkaar draai omdat ik nog wat verse groenten, kikkererwten en een restje chermoula in huis heb. Er wordt goed gegeten bij mij thuis.

Zo doen wij dat:

We hebben altijd veel basis ingrediënten in huis, van allerlei soorten bloem, granen en deegwaren tot specerijen, kaas, eieren, verse groenten, gedroogd fruit, noten en peulvruchten uit blik. Ik kan altijd een cake bakken, een soep of pasta maken, vrienden kunnen altijd mee eten en als alles weer eens anders gaat dan gepland kunnen wij altijd een ‘nix in the fridge’ maal maken.

We verdelen de kookdagen en op mijn vrije dag kook ik uitgebreid en lekker, bereid ik het eten voor de dag erna voor en denk ik alvast na over de dag daarna. Ik probeer efficiënt (in tijd en ingrediënten) en met aandacht te koken. De helft van de geroosterde groenten van woensdag wordt een soep of fritatta op donderdag, het aspergenat wordt een soep of risotto, terwijl ik kook voor vandaag blancheer ik alvast de groenten van morgen of maak ik het deeg voor een quiche en de chermoula wordt gebruikt om vis te marineren, een salade aan te maken en om soep op smaak te brengen.

Ik maak het zelf waar mogelijk maar ben ook pragmatisch waar nodig. Ik trek het liefst mijn eigen bouillon, maar door de week wordt dat toch vaak bouillonpoeder; ik ga het liefst naar de markt voor groenten, maar als dat niet lukt is de supermarkt ook goed; ik rooster graag mijn eigen bieten, maar bij gebrek aan tijd koop ik ze gekookt; mijn eigen mayonaise is het lekkerst, maar in de supermarkt is ook een goede kwaliteit te vinden. En echtgenoot J. maakt graag zelf pizza’s (Pitsa) in onze oranje Ferrari, maar als dat niet lukt gooien we een diepvriespizza in de oven. Zo dus. Maar granola (zie Ontbijtje) maak ik zelf, evenals bijvoorbeeld soep, pesto, jam, paneermeel, membrillo, chermoula (zie Opstijgende engelen), taart (zie Rabarbera en Appelkoek met wilde noten), pannenkoeken en boemboe.

Onze dochter hebben we vanaf het eerste hapje binnen de grenzen van de adviezen, een grote diversiteit aan smaken aangeboden en met de pot mee laten eten. Ook als ze het niet lekker vond hielden we vol en gaven we het gewoon nog eens en nog eens en nog eens… Ze hoeft van ons niet alles echt te eten, maar ze moet wel alles proeven. En dat doet ze. Met plezier. En als ze het niet lekker vindt, dan mag ze de rest laten staan. Als ik merk dat ze iets even echt niet lekker vindt, dan hoeft ze dat een poosje niet te eten en dan bied ik het weer aan. Wij hadden thuis een dat-lust-ik-écht-niet-beleid: we mochten één gerecht kiezen dat we echt niet lekker vonden en dat hoefden we niet te eten. Dat werkte. Nigella Lawson schijnt tegen haar zoon die ‘kids food’ wilde eten gezegd te hebben: ‘There is no such thing as kids food’. Precies dat.

We organiseren regelmatig een eetfeestje thuis, gewoon met z’n drieën. We dekken met mooi servies en een goed servet, verdelen de gangen, zetten mooie wijnglazen neer, zorgen voor een stemmig muziekje en à table! Door onze dochter mede verantwoordelijk te maken voor een gang voelt zij zich betrokken en door ook een wijnglas met appelsap te krijgen voelt ze dat ze mee mag doen. Soms draait ze pasta of maakt ze ijs, soms snijdt ze alleen een komkommer. Allemaal goed. We eten twee gangen met haar (bijvoorbeeld amuse/voorgerecht voor ons en voorgerecht/hoofdgerecht voor haar), brengen haar naar bed en wij tafelen nog een paar uur rustig door. Zo doen we dat ook als we gasten hebben, zeker als we gasten hebben zonder kinderen. Iedereen blij.