Veel mensen hebben dat, een groep mensen met wie je regelmatig kookt. Ik heb al veel concepten gehoord: met z’n allen één menu maken op de dag zelf, de gangen verdelen, samen een cursus volgen. Ik kook al zo’n 12 jaar voor mijn eetclub en dat is echt altijd feestelijk. Maar hoe doe je dat nou, zo’n eetclub starten? Bij mij ontstond het idee nadat alle gasten van mijn vriendin D. die 30 werd de deur uit waren. We hadden samen een hele dag in de keuken gestaan en – naar tevredenheid! – een groot buffet gemaakt. ‘Moeten we vaker doen…’ verzuchtten we. En dat deden we! Ik kende wel een collega die ook zo van koken hield, zij bleek een opleidingsgenoot te hebben waarmee ze altijd over eten sprak en die had weer een collega… En zo zijn we gestart. We aten een keer samen, bespraken onze ideeën en mogelijkheden, de frequentie, onze kookervaring en we planden de volgende afspraak voor een week of acht later. En dat doen we eigenlijk nog altijd. We zijn dus 12 jaar, 3 bruiloften, 12 zwangerschappen, 3 scheidingen, zo’n 4 verhuizingen en 1 afscheid verder en het concept is gaandeweg wat veranderd, maar dit is wat we al jaren doen: een hele avond lang héél lekker eten en drinken. Dus: als je een idee hebt, voer het dan uit. Het hoeft niet meteen te kloppen, je kunt gaandeweg nog van alles veranderen, je mag vieze gerechten maken, pas om 1:00 met het dessert aan komen zetten of helemaal de verkeerde wijn schenken. Begin gewoon.

Dit is ons concept:

Eén van ons is ‘aan de beurt’ en maakt een heel menu met bijpassende wijnen en zorgt – onder voorbehoud van tijd en inspiratie – voor bijpassende aankleding van de tafel, een menukaart of muziek.

De rest trekt iets gezelligs aan en laat zich fêteren: degene die kookt regelt en betaalt alles. Als het niet je beurt is, kun je je dus verheugen op een hele avond lang heerlijk eten en drinken, zonder afwas!

Partner en kinderen doen niet mee. Nou ja, de kinderen mogen nog wel eens mee koekjes bakken voor bij de koffie, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Soms wordt het hele gezin letterlijk de deur uit gewerkt, soms wordt er door de wederhelft op bed een film gekeken, zoet gehouden met af en toe een lekker bordje, maar niemand anders dan de leden van de eetclub wordt getolereerd aan tafel.

Dit zijn we gaandeweg gaan doen:

We zijn beter geworden in koken, plannen, wijn-spijscombinaties en hoeveelheden. Het is echt zo: hoe meer uren je ergens in stopt en hoe meer je uitprobeert, hoe beter je er in wordt. Mijn culinaire boekenkast puilt uit, de besteklade gaat niet meer dicht en voordat iemand bij mij thuis aan een vouwblaadje of schone sok kan komen moet hij zich eerst langs drie serviezen, kisten keukenspullen en een verzameling wijnglazen worstelen. Toen ik laatste alle menu’s eens op een rij zette die ik me nog kon herinneren of die ik terug kon vinden was ik echt onder de indruk van onze groei in de loop der jaren.

Aan degene die na jou komt geef je een opdracht mee voor het volgende diner. Dat kan een thema zijn, een land, een woord geïnspireerd door iets wat je gelezen, gezien of geproefd hebt en dat kan zich vertalen in een heel gemakkelijk thema (Spanje), of juist inspirerend (geluk), spannend (geur), technisch (inmaken) of abstract (landschappen). Maar vernieuwend, uitdagend, leuk en lekker is het altijd!

Nadat de eerste vroeg om haar bruiloft te cateren was het hek van de dam: hele zalmen, liters soep, een dozijn taarten, 124 bitterballen, kilo’s aubergines, planken vol kaas… Wij maken ieder groot feest samen tot een culinair festijn en dan denken en koken we wél samen. De dame van onze trouwlocatie die aan had gegeven dat we zelf hapjes mochten regelen (onder voorbehoud van afname van enkele schalen bittergarnituur) kwam na afloop vragen of we wel heel zeker wisten dat de taarten en hapjes niet professioneel gecaterd waren…

En als bedankje volgt vaak een cursus! Maar we volgen ze ook wel eens voor de lol. We hebben samen inmiddels al veel geleerd over patisserie, vis, vlees en fermenteren.

We zoeken altijd naar een oplossing om het toch door te laten gaan. We hebben al eens een lunch buiten gehouden, toch maar gangen verdeeld, kinderen meegenomen en op bed gelegd bij gebrek aan oppas (en aan het einde van de avond weer meegenomen), ‘slechts’ drie gangen gekookt vanwege tijdgebrek en digitaal geborreld.

We zijn ons leven gaan delen – als je hele avonden aan tafel zit leer je elkaar goed kennen en komen werkelijk alle onderwerpen voorbij. Dus ook buiten de eetclubavonden weten we elkaar inmiddels te vinden voor advies, het delen van mooi en moeilijk nieuws en een geslaagd (of mislukt) culinair experiment.